بقره 2: 111. 1180-
1181-
بقره 2: 286.
1182-
طه , 20: 51.
1183-
ر ك : عـبـداللّه دراز,
الـنـبا العظيم , ص 75 نمونه هايى از آن رسوايى ها را در التمهيد, ج4 ,
ص 227 به بعدآورده ايم .
1184-
طور 52: 34.
1185-
چـنـان چـه مـسـيـلمه
كذاب و برخى ديگر همين كار تقليدى را انجام داده , خود را رسوا
ساخته اند ر ك :التمهيد, ج 4, ص 228 و 257.
1186-
سكاكى , مفتاح العلوم , ص 194 ـ 80.
1187-
همان , ص 196.
1188-
در اين رابطه رجوع شود به : تفتارانى , مطول , چاپ اسلامبول , ص 31.
1189-
شيخ عبدالقاهر, كتاب اسرار البلاغة , ص 3.
1190-
مقدمه تفسر وى ((المحرر الوجيز)), ص 279 التمهيد, ج 5, ص 21.
1191-
ثلاث رسائل في اعجاز القرآن , ص 29.
1192-
كتاب دلايل الاعجاز, ص 28.
1193-
ر ك : ثلاث رسائل في اعجاز القرآن , ص 34 ـ 29.
1194-
بقره 2: 179.
1195-
اگـر
تـقـديـر ((من كل شي )) باشد, كاملا نادرست است و اگر ((من بعض الاشيا)) باشد
حالت ابهام دارد,
كه گ گ در متن قانون نبايد هيچ گونه نقطه ابهامى وجود داشته باشد.
1196-
ر ك : التمهيد في علوم القرآن , ج 5, ص 130 ـ 9.
1197-
شيخ محمد حسين كاشف الغطا, الدين و الاسلام , ج 2, ص 107.
1198-
ر ك : تفسير ابن جرير طبرى ـ جامع البيان ـ ج 29, ص 98.
1199-
اصطلاحاتى
در موسيقى عروض است : يك حرف متحرك و بعد از آن يك حرف ساكن اگر
بيايد سبب خفيف ناميده
مى شود دو حرف متحرك اگر بعد از آن ساكنى نيايد سبب ثقيل ناميده
مى شود دو متحرك كه بعد
از آن يك ساكن بيايد, وتد مجموع ناميده مى شود اگر حرف ساكن در
مـيـان دو مـتحرك
باشد وتد مفروق ناميده مى شود اگر سه حرف متحرك پى درپى باشد, فاصله
كوچك ناميده مى شود
و اگر چهار حرف متحرك بيايد و بعد يك ساكن را فاصله بزرگ مى خوانند.
1200-
قصص 28: 30 ر ك : استاد دراز, النبا العظيم , ص 99 ـ 94.
1201-
نجم 53: 22 ـ 1.
1202-
روى , در اصطلاح عروض : حرف اصلى قافيه كه مدار قافيه برآن است .
1203-
شعرا 26: 82 ـ 75.
1204-
فجر 89: 5 ـ 1.
1205-
قمر 54: 8 ـ 6.
1206-
كهف 18: 64.
1207-
قارعه 101: 11 ـ 9.
1208-
حاقه 69: 21 ـ 19.
1209-
مريم 19: 4 ـ 2.
1210-
التصوير الفني في القرآن , ص 83 ـ 80.
1211-
رافعى , اعجاز القرآن , ص 216 ـ 188.
1212-
مريم 19: 4.
1213-
مريم 19: 31.
1214-
مريم 19: 58.
1215-
طه 20: 111.
1216-
طه 20: 8 ـ 1.
1217-
قمر 54: 20 ـ 19.
1218-
غافر 40: 7.
1219-
غافر 40:18.
1220-
انفطار 82: 8 ـ 6.
1221-
آل عمران 3: 45.
1222-
عبس , 80: 37 ـ 33.
1223-
مصطفى محمود, محاولة لفهم عصري للقرآن , ص 447 ـ 445.
1224-
ضحى 93: 2 ـ 1.
1225-
طه 20: 5.
1226-
مريم 19: 4.
1227-
طه 20: 15.
1228-
طه 20: 74.
1229-
طه 20: 79 ـ 77.
1230-
ايقاع : هم آهنگ ساختن آوازها.
1231-
غافر 40: 15.
1232-
انعام 6: 95.
1233-
انعام 6: 96.
1234-
غافر 40: 19.
1235-
انعام 6: 103 ر ك : محاولة لفهم عصري للقرآن ص 19 ـ 12.
1236-
مزمل 73: 4.
1237-
الكافى , ج 2, ص 616 ـ 614, شماره هاى 9 ـ 8 ـ 3.
1238-
مزمل 73: 4.
1239-
بحارالانوار, ج 89, كتاب القرآن , شماره 21, ص 195 ـ 190.
1240-
الكافى , ج 2, ص 616, شماره 13.
1241-
بحارالانوار, ج 89, ص 191.
1242-
الكافى , ج 2, ص 614, شماره 2.
1243-
((ابـوعـبـداللّه
مـحمد بن زياد كوفى )) يكى از زبان دانان مشهور عرب است كه در محضر
درس او مردمان بسيارحاضر
مى شدند او در سخندانى و شناخت لفظ نا آشنا از همه سربود, تا جايى
كـه مى گويند
بر ((ابوعبيده )) و((اصمعى )) برترى داشته است او در رجب سال 150 هجرى زاده
شد و در شعبان 231 از دنيا رفت (قمى ,الكنى والالقاب , ج 1, ص 215).
1244-
ركبانى : خواندن سرود با كش و قوس دادن و زير و بم صدا.
1245-
هجيرا: زمزمه و طنين آواز و ترانه .
1246-
نهايه ابن اثير, ج 3, ص 391.
1247-
الفائق , ج 2, ص 36 (رثث ).
1248-
ابـن مـنـظـور
گـفته است : ((منظور شاعر تغنى بوده واسم را (غنا) به جاى مصدر آورده
است )).
1249-
لسان العرب , ج 15, ص 136, ((تحسين القراة و ترقيقها)) آمده است .
1250-
مستطرفات السرائر, ص 484.
1251-
كتاب الاحتجاج , ج 2, ص 170.
1252-
فاطر 35: 1, ر ك : عيون اخبارالرضا, ج 2, ص 68, شماره 222.
1253-
حج 22: 30.
1254-
وسايل , ط جديد, ج 17, ص 303, احاديث شماره 2 و 9 و 20 و 26.
1255-
مقابيس اللغة , ج 3, ص 36.
1256-
حج 22: 30.
1257-
لقمان 31: 6.
1258-
وسايل , ط جديد, ج 17, ص 309, شماره 20.
1259-
همان , شماره 21.
1260-
همان , ص 122, شماره 5.
1261-
بحارالانوار, ج 76, ص 262, شماره 8.
1262-
همان , ص 121, شماره 3.
1263-
همان , ص 306, شماره 12.
1264-
لقمان 31: 6 ر ك : وسايل , ج 17, ص 307, شماره 16.
1265-
وسايل , ج 17, ص 309, شماره 23.
1266-
همان , ص 305, شماره 10.
1267-
مستدرك , ط جديد, ج 13, ص 214, شماره 14.
1268-
فرقان 25: 72 ر ك : وسايل الشيعه , ط جديد, ج 17, ص 308, شماره 19.
1269-
وسايل ج 17, ص 306, شماره 13 بحار ج 76, ص 243, شماره 14.
1270-
وسايل , ج 17, ص 311, شماره 29.
1271-
احزاب 33: 32.
1272-
اسرا 17: 36.
1273-
اعراف 7: 32.
1274-
اعراف 7: 33.
1275-
استبصار, ج 3, ص 62, شماره 7 ـ 207.
1276-
وافى , ج 3, م 10, ص 35.
1277-
مفاتيح الشرائع , مفتاح 465, ج 2, ص 21, (باتلخيص ).
1278-
وافى , ج 3, م 10, ص 38 ـ 36.
1279-
در آن صورت مقدمات حكمت كه شرط تحقق مطلق است , فراهم نمى آيد.
1280-
كفاية الاحكام , ص 86.
1281-
حج 22: 30.
1282-
مستند الشيعة , كتاب المكاسب .
1283-
مفتاح الكرامة , ج 4, ص 52.
1284-
جواهر الكلام , ج 22, ص 44.
1285-
در اين باره رجوع شود به : حاشيه المحاضرات نوشته عبدالرزاق المقرم .
1286-
شحاته , اهداف كل سورة , ص 5 ـ 4.
1287-
استاد دراز, المدخل الى دراسة القرآن الكريم , مقدمه (همان ص 6 ـ 5).
1288-
مدنى , المجتمع الاسلامي , ص 7 ـ 5.
1289-
ابن معصوم , انوار الربيع , ج 1, ص 34.
1290-
ابن اثير, المثل السائر, ج 3, ص 98.
1291-
ابن ابى الاصبع , بديع القرآن , ص 343 و ص 353 ـ 346.
1292-
انوار الربيع , ج 6, ص 325.
1293-
ر ك : جلال
الدين سيوطى , معترك الاقران , ج 1, ص 79 ـ 75 و نيز كتاب ((الاتقان )), ج 3,
ص 319 ـ316البرهان زركشى , ج 1, 181 ـ 164.
1294-
التمهيد, ج 5, ص 304 ـ 290.
1295-
تفسير الميزان , ط تهران , ج 1, ص 14, و ط بيروت , ص 16.
1296-
ر ك : التمهيد, ج 5, ص 251 ـ 248.
1297-
فخر رازى , تفسير كبير, ج 7, ص 127.
1298-
محمد تقى شريعتى , تفسير نوين , ص 20 ـ 19.
1299-
بقاعى , نظم الدرر, ج 1, ص 22 و ص 15.
1300-
مسد 111: 5.
1301-
اخلاص 112: 1.
1302-
سيوطى , تناسق
الدرر, ص 71, اين رساله با نام ((اسرار ترتيب القرآن )) به تحقيق عبدالقادر
احمد عطابه چاپ رسيده است .
1303-
هـم چـون
مـفـسـر گـران قـدر طـبـرسـى عظيم , در تفسير پر ارج و گران قيمت خود
((مجمع البيان )).
1304-
نبا 78: 10.
1305-
بقره 2: 187.
1306-
بقره 2: 223.
1307-
ر ك : ابن اثير, المثل السائر, ج 2, ص 135 ـ 133 و ص 128 ـ 126.
1308-
ر ك : امير علوى , الطراز, ج 3, ص 399.
1309-
ر ك : التمهيد في علوم ا لقرآن , ج 5, ص 333 به بعد.
1310-
فرقان25 : 6.
1311-
نحل 16: 89.
1312-
انعام 6: 38.
1313-
انعام 6: 59.
1314-
غزالى , احيا العلوم باب 4, آداب تلاوة قرآن , ج 1, ص 296.
1315-
مـانـنـد ابوالفضل
مرسمى (متوفاى 655) و ابوبكر معروف به ابن العربى معافرى (متوفاى
544) و شـايدظاهر كلام ابو
حامد غزالى و زركشى و سيوطى نيز همين باشد, البته قابل تاويل نيز
مى باشد كه در مقدمه ج 6التمهيد آورده ايم .
1316-
نحل16 : 89.
1317-
انعام6 : 38.
1318-
همان .
1319-
انعام6 : 59.
1320-
ر ك : دكتر احمد ابوحجر, التفسير العلمي للقرآن في الميزان , ص 131.
1321-
آيات شماره 21 و 23 و 25.
1322-
اسرا17: 88.
1323-
اين يك اصطلاح اصولى است و مقصود همه افراد در طول زمان مى باشد.
1324-
انبيا21: 30.
1325-
قمر54: 11.
1326-
عبس 80: 27 ـ 26.
1327-
مجمع البيان , ج 7, ص 45.
1328-
كافى شريف , ج 8, ص 95, شماره 67 و ص 120, شماره 93.
1329-
تفسير قمى , ج 2, ص 70.
1330-
فصلت 41: 12 ـ 11.
1331-
مـرآة الـعـقـول ,
ج 25, ص 232 در نتيجه دو روايت سابق الذكر به جهت ضعف سند, قابل
استناد نيستند تنهافرموده
مولا اميرمؤمنان كه سند قطعى است مى تواند تفسير آيه باشد.
1332-
ر ك : التمهيد, ج 6, ص 139 ـ 129.
1333-
سوره هاى
رعد: 3 نمل : 61 حجر: 19 ق : 7 نحل : 15 لقمان : 10 انبيا: 31 فصلت : 10 مرسلات :
27.
1334-
انبيا21: 31.
1335-
نبا78: 7.
1336-
خطبه شماره 211 (صبحى صالح ) ص 328.
1337-
انبيا21: 31.
1338-
فاطر35: 41.
1339-
براى توضيح بيش تر ر ك : التمهيد, ج 6, ص 161 ـ 151.
1340-
انعام6 : 125.
1341-
جن72 : 17.
1342-
مدثر74: 17.
1343-
ر ك : تاريخ علوم ((پى ير روسو)) ترجمه حسن صفارى , ص 256.
1344-
ر ك : بصائر جغرافية , نوشته استاد رشيد رشدى بغدادى , ص 208 ـ 205.
1345-
ر ك : مبادئ العلوم
العامة , ص 57 و نيز كتاب ((مع الطب في القرآن الكريم )), ص 21.
1346-
انبيا21: 30.
1347-
بحارالانوار, ج 54, ص 208, شماره 170 الدرالمنثور, ج 4, ص 317.
1348-
تـابـعـين به
كسانى گفته مى شود كه پس از اصحاب آمده از ايشان كسب فيض نمودند و
خود به ديدار مبارك پيامبر نايل نگرديده اند.
1349-
كتاب توحيد صدوق , ص 67, شماره 20, باب التوحيد.
1350-
كافى شريف , ج 8, ص 94, شماره 67.
1351-
همان , ص 95, شماره 68.
1352-
هود11: 7.
1353-
انبيا21: 30.
1354-
نور24: 45.
1355-
فرقان25 : 54.
1356-
طارق86 : 6.
1357-
مرسلات 77: 20.
1358-
تفسير فخر رازى , ج 24, ص 16.
1359-
براى تفصيل بيش تر ر ك : التمهيد, ج 6, ص 61 ـ 31.
1360-
انبيا21: 32.
1361-
روزانه ميليون ها سنگ پرتاب آسمانى به سوى زمين هدف گيرى مى شود.
1362-
زخرف 34: 13.
1363-
اسرا17: 85.
1364-
يونس 10: 57.
1365-
علق 96: 5 ـ 3.
1366-
ابراهيم 14: 34.
1367-
اسرا 17: 70.
1368-
اشاره به آيه امانت است (احزاب 33: 72).
1369-
آل عمران 3: 164.
1370-
حشر59: 24 ـ 23.
1371-
ر ك : باب سوم سفر پيدايش ـ عهد عتيق , شماره 12 ـ 1.
1372-
ر: ك : باب يازده سفر پيدايش , شماره 24 ـ 22.
1373-
تـاريـخ
تـمـدن , ج 2, ص 197 به بعد و عربى آن به نام قصة الحضارة , ج 6, ص 347 ـ 317
(التمهيد, ج 6, ص 262 ـ 258).
1374-
آل عمران3 : 33.
1375-
سفر پيدايش , باب 9, شماره 24 ـ 18.
1376-
همان , باب 12.
1377-
همان , باب 19.
1378-
همان , باب 32, شماره 29 ـ 22.
1379-
همان , باب 27.
1380-
سفرخروج , باب 32.
1381-
صموئيل دوم , باب 11.
1382-
شمس 91: 9.
1383-
بقره2 : 129.
1384-
مائده5 : 6.
1385-
جمعه62 : 2.
1386-
بقره2 :269.
1387-
بينه98 : 5.
1388-
عنكبوت 29: 45.
1389-
بقره2 : 238.
1390-
بقره2 : 45.
1391-
هود11: 114.
1392-
وسايل , ج 4, ص 12 (مؤسسة آل البيت ) شماره 3.
1393-
همان , ص 9, رقم 8.
1394-
آل عمران3 : 19.
1395-
آل عمران3 : 85.
1396-
حج22 : 11.
1397-
الكشاف , ج 2, ص 142.
1398-
مائده5 : 13 و نسا4: 46.
1399-
ر ك : تفسير طبرسى , ج 2, ص 173.
1400-
الكشاف , ج 1, ص 516.
1401-
ر ك : محمدهادى معرفت , صيانة القرآن من التحريف , ص 15.
1402-
كافى , ج 8, ص 53, شماره 16.
1403-
غوالي اللئالي , ج 4, ص 104, شماره 154.
1404-
مائده5 : 67.
1405-
عبدالكريم شهرستانى , الملل والنحل , ج 1, ص 128.
1406-
از ايـن
جـهـت حـشـويـه نـاميده شدند كه هرچه از احاديث به دست مى آوردند در درون
انـبـان هـاى خـودمـى ريختند
حشو يعنى درون ابن جوزى مى گويد: ((شيوه آنان چنين بود كه
احـاديث خود را رواج دهند
گرچه انباشته از بيهوده ها باشد و اين كار ايشان بسيار قبيح مى نمود,
زيرا پيامبر اكرم (ص )
فرموده است : ((هر كس حديثى از من نقل كند كه مى داند دروغ است , پس او
خود يك دروغ پرداز است )) (الموضوعات , ج 1,ص 240).
1407-
اخـبـاريـون
در گـذشـتـه بـه كـسـانـى گفته مى شد كه بيش تر به جمع اخبار تاريخى
مـى پـرداخـتـنـد, ولى
از سده يازدهم تا كنون به آن دسته از محدثين گفته مى شود كه در جمع
روايـات كمال تساهل
را به خرج داده اند, رطب و يابس را در هم مى ريزند و از هر كس هر چيزى را
روايت مى كنند (ر ك : صيانة القرآن من التحريف , ص 109و ص 157 به بعد).
1408-
ر ك : تفسير طبرسى , ج 1, مقدمه , فن خامس , ص 15.
1409-
شـيخ جعفر كبير
كاشف الغطا, كشف الغطا, كتاب القرآن , كتاب الصلاة , مبحث 7 و 8, ص
299 ـ 298 وهمو, الحق المبين , ص 11.
1410-
بروجردى , البرهان , ص 111.
1411-
ر ك : صيانة القرآن من التحريف , ص 39 ـ 38.
1412-
اسرا17: 88.
1413-
بقره2 : 23.
1414-
يونس 10: 38.
1415-
سبا34: 14.
1416-
ر ك : بحارالانوار, ج 90, تفسير نعمانى , ص 27 ـ 26.
1417-
آل عمران3 : 110.
1418-
ر ك : سيد جزايرى , منبع الحياة , ص 67.
1419-
نسا4: 3 در باره اين آيه در آينده سخن خواهيم گفت .
1420-
ر ك : سيدجزايرى , منبع الحياة , ص 66.
1421-
ر ك : محمد حسين نورى , فصل الخطاب , ص 360.
1422-
فصلت 41: 42 ـ 41.
1423-
رعد13: 31.
1424-
اصول كافى , ج 1, ص 69.
1425-
اصول كافى , ج 2, ص 627, شماره 1.
1426-
نسا4: 59.
1427-
اصول كافى , ج 1, ص 286.
1428-
الارشاد, ص 365.
1429-
فـرق مـيـان
مـحـقـقين و محدثين در آن است كه محققين در احكام شرع اجتهاد را روا
مـى دارنـد و انـديـشـه
عقلى را در شناخت معارف دين دخيل مى دانند, ولى محدثين , صرفا پيرو
احاديث وارده از
معصومين بوده , تمامى اصول و فروع دين را طبق آن بررسى مى كنند.
ولى اين دقت را روا
مى داشتند كه در استناد به روايات روش اتقان را در پيش گيرند و هرگز در
اين راه سستى و تساهل از خود روا نمى داشتند.
محققين در اجتهاد و اظهار
راى و نظر, خود را آزاد مى دانند و پيوسته ره نمودهاى خرد و انديشه
را پـيش روخود قرار
داده اند, برخلاف محدثين كه فقط به ظواهر احاديث وارده تمسك مى جويند
به شرط آن كه درانتخاب آن دقت شده و از راه صحيح به دست آمده باشد.
1430-
ر ك : اعتقادات شيخ صدوق هم راه با شرح باب حادى عشر, ص 94 ـ 93.
1431-
اوائل الـمـقـالات ,
ص 56 ـ 54 شـايد مقصود از روايت ياد شده همان هايى باشد كه يادآور
شديم .
1432-
التبيان , ج 1, مقدمه , ص 3.
1433-
اجوبة المسائل المهناوية , ص 121, مساله 13.
1434-
بيانات
اين بزرگان را به تفصيل در صيانة القرآن من التحريف آورده ايم .
1435-
ر ك : ابـوالـحـسـن
عـلـى بـن اسماعيل اشعرى , مقالات الاسلاميين , ج 1, ص 120 ـ 119
صيانة القرآن من التحريف , ص 81 ـ 79.
1436-
اظهارالحق , ج 2, ص 209 ـ 206.
1437-
المدخل الى القرآن الكريم , ص 40 ـ 39.
1438-
رسالة الاسلام , شماره 44, ص 385 ـ 382.
1439-
ر ك : صيانة القرآن من التحريف .
1440-
تفسير آلاالرحمان , ج 1, ص 25.
1441-
سـلـفـيـون
به كسانى گفته مى شود كه صرفا خود را پيرو سلف (گذشتگان ) مى دانند و
هـرچـه از آن هـا
بـرسد, چه راست و چه دروغ , آن را سرلوحه زندگى خود قرار مى دهند و هرگز
قـدرت تشخيص صحيح از
سقيم را ندارندو اجازه تشخيص را نيز به كسى نمى دهند اينان امروزه
قسمتى از ((وهابيون )) را تشكيل مى دهند.
1442-
زنـاكـار
اگـر دسـت رسـى به حلال داشته و راه حرام پيموده , سنگ سار مى شود و گرنه
تازيانه مى خورد.
1443-
ر ك : صحيح بخارى , ج 8, ص 211 ـ 208 صحيح مسلم , ج 4, ص 167 و ج 5, ص 116 مسند
احـمد,
ج 1,ص 23 و ج 5, ص 132 و 183 ابوداود (حدود 23) ترمذى (حدود 7) ابن ماجه (حدود
9)دارمى (حدود 16
)موطا (حدود 10) تمامى كتب صحاح اهل سنت حديث آيه رجم را آورده اند.
1444-
صحيح بخارى , ج 8, ص 211 ـ 208 صحيح مسلم , ج 4, ص 167 و ج5 , ص 116.
1445-
الدر المنثور, ج 1, ص 106.
1446-
ر ك : الـدر
المنثور, ج 1, ص 106 فتح البارى , ج 12, ص 127 تفسير ابن كثير, ج 3, ص 261
البرهان , ج 2,ص 37 ـ 36.
1447-
الاتقان , ج 1, ص 198.
1448-
ميزان الاعتدال , ج 3, ص 639.
1449-
الاتقان , ج 3, ص 72.
1450-
منتخب كنزالعمال , در حاشيه مسند احمد, ج 2, ص 50.
1451-
الاتقان , ج 3, ص 73.
1452-
صحيح مسلم , ج 4, ص 167 دارمى , ج 2, ص 157 ابوداود, ج 1, ص 224.
1453-
صحيح مسلم , ج 3, ص 120.
1454-
ر ك : مسند احمد, ج 5, ص 219.
1455-
مسند
احمد, ج 5, ص 132 الاتقان , ج 2, ص 72 صيانة القرآن من التحريف , ص 171 ـ 170.
1456-
الاتقان ,ج 1, ص 184 المستدرك , ج 2, ص 331 ـ 330 الدر المنثور, ج 3, ص 209.
1457-
بـه نـقـل از شيخ
عبدالوهاب شعرانى در كتاب ((الكبريت الاحمر)) كه در بيان آرا و عقايد
شـيـخ اكبر
نوشته و درحاشيه كتاب ((اليواقيت و الجواهر)), ج 1, ص 139, چاپ شده است (چاپ
مصطفى البابى ـ مصر 1959 م ).
1458-
شعرا 26: 167.
1459-
شعرا26: 116.
1460-
الفرقان , ص 52 ـ 50.
1461-
اسـتـفاضه در
موردى گفته مى شود كه روايات فراوان وارد شده باشد ولى به سر حد تواتر
قطعى نرسيده باشد.
ولى تواتر در موردى
است كه كثرت روايات به حدى است كه موجب قطع و يقين مى گردد ـ (ر.
ك الانوار النعمانية , تاليف سيدجزايرى , ج 2, ص 357).
1462-
نسا 4: 3.
1463-
رساله
((منبع الحياة )) سيد جزايرى چاپ بغداد, ص 70 ـ 68 و چاپ بيروت , ص 69 ـ 66.
1464-
زيرا مجموع آيات قرآن اكنون 6236 آيه است .
1465-
ر ك : فصل الخطاب , مقدمه سوم , ص 25.
1466-
رعد13: 43.
1467-
ر ك : صيانة القرآن ص 192 ـ 187.
1468-
رعد13: 4.
1469-
فصل
الخطاب , ص 296, به نقل از روايت اربعين ابوسعيد نيشابورى , شماره 31.
1470-
همان , ص 349, به نقل از: تفسير برهان , ج 4, ص 521 و 523.
1471-
همان , ص 275.
1472-
بقره2 : 205.
1473-
نسا4: 63.
1474-
فصل الخطاب , ص 24 ـ 23.
1475-
محسن
فيض كاشانى , الوافى , چاپ سنگى , ج 2, (الجز الخامس ) ص 274 و 232 (پاورقى )
و چاپ مكتبة اميرالمؤمنين , ج 5, ص 1781.
1476-
ر ك : صيانة القرآن من التحريف , ص 267 ـ 263.
1477-
الارشاد, ص 365.
1478-
تفسير عياشى , ج 1, ص 13.