سيماى مرد و زن در جامعه پويا

در جامعه پويا، در مسائل سياسى، اجتماعى و يا امنيّتى مرد از زن جدا نيست. به عبارت ديگر جامعه اسلامى پويا جامعه‏اى نيست كه زن از مرد جدا باشد و هر يك راه خود را برود، بلكه چنين جامعه‏اى، در حقيقت جامعه همكارى متقابل مرد و زن است: «وَ الْمُؤْمِنوُنَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ...» (توبه/ 71)

«مردان و زنان مؤمن، دوستان يكديگرند، به نيكى فرا مي‏خوانند و از بدى باز مي‏دارند.»

بنابراين ما دوستان يكديگريم و مردان مؤمن با يكديگر برابرند. مراد از دوستى در اين آيه شريفه، چيزى نيست جز همكارى، هميارى و مشورت با يكديگر. مقصود، تلاش براى نيل به هدف، كه همانا امر به معروف و نهى از منكر است مي‏باشد. خداوند در اين آيه نفرمود مردان مؤمن ـ به تنهايى ـ بايد امر به معروف و يا نهى از منكر كنند و يا زنان مؤمن به تنهايى اين رسالت را به دوش كشند. بلكه فرمود: آنان دوست و ياور يكديگرند و در سايه جامعه واحدى زندگى مي‏كنند، راه واحدى مي‏پيمايند، همه به يك سو نظر دارند و بر اين اساس براى برپايى امر به معروف و نهى از منكر، تلاش مي‏كنند.

هيچ ارزشى را در اسلام نمي‏توان يافت كه قرآن به آن اشاره كرده باشد و تمامى مردم را در بر نگيرد، هر چند به صورت جمع مذكر به كار رفته باشد.